02 Aralık 2019, Pazartesi
saat: 21:22


Maruz kaldığım durumları adil bulmuyorum. Ama adaletsizliğin karşısında aşırı tepki vermiyorum. Hatta hiç tepki vermiyorum.
Adaletsizlik karşısında yaptığım şey, önce sakinlesip, ardından mantıklı sağlıklı bir tepki oluşturmaya çalışmak.
Bazen, karşılığını görüyorum.
Aslında, genelde görüyorum.
Ama o süreçte hissettiklerim bana kalıyor.
Heralde bayağı da güçlü falan görünüyorum sakin ve aklibasinda halimle, aynı durumda olduğumuz bir kız, günlerdir ağlıyor ve bana, benim sayemde bu durumu atlatabildigini ifade ediyor.
Halbuki ben başıma geleni, ve sonrasında hissettiklerimi biliyorum. İçim çürüdü aslında.
Hala, insanların her gün uğradığı haksizliklarla karşılaşınca, inanılmaz sarsiliyorum duygusal olarak. Darmadağın oluyorum. Aslına bakarsan çocuklar gibiyim.
Etrafa da bakıyorum, kimse böyle kırılgan değil, en fazla sinirlenip kavga edip işlerine güçlerine bakıyorlar.
Ben hala yanlışları düzelteyim derdindeyim.
Bana kırıldığını söyleyen, ve aslında benim de kendilerine kirildigim insanlar işlerinde, guclerinde, eglencelerinde.
Ben darmadağın olduğuna kalıyor ve hiç hareket edemiyorum.
Kimseye de beni bu duruma getirdiği için, beni böyle uzdugu için kızmıyorum. Kimseye, "bana bunu nasıl yaparsın?" Demiyorum.

Takindigim bu tavır, sanıyorum hayatta kalmak için elverişli bir tavır değil.
O yüzden eskiden tiksinti ile karsiladigim kavgacı insanları gülümseyerek karşılıyorum. Eskiden kinadigim "arkasına bakmadan dönüp gitme" hareketini, ozenerek izliyorum.
"Aferin lan"diyorum, "siz yaşamayı benden iyi biliyorsunuz."

istanbul
hosting