21 Ocak 2012, Cumartesi
saat: 02:35
saat 2:35 ve uyuyamıyorum. dişlerimi sıkmaktan çenem ağrıdı. neden oluyo anlamıyorum ama uyanık olmam da durumu değiştirmiyo sürekli dişlerimi sıkıyorum.
çok gerginim. uyuyamıyorum, ama sürekli uyumak istiyorum.
üzüldüğümde ya da kötü bi şey olmuşsa hep uyurum zaten. geçen gün gazetede okudum diyodu ki kötü olaylardan sonra uyumak biliçaltında o olayları pekiştiriyomuş. belki de sürekli kötü hissetmekten ve stresten kurtulamamamın nedeni bu; kaçtığımı zannediyorum ama aslında kötü duygularımı içimde bi yerlere silinmeyecek şekilde kazıyorum.
einstein ın dediği gibi belki de..sürekli aynı şeyleri yaparak farklı sonuçlar beklemem aptallık.
uyumayayım mı o zaman...al işte uyuyamıyorum..ne güzel..
bi de bu aralar boyut atladım sanırım. karşımdaki insanların bütün hislerini hissettiğimi hissediyorum..ne kadar hisli bi cümle oldu..
sanki içlerindeki bütün hasedi, nefreti, yalakalığı vs vs hissediyorum..sanki onlara da bunu hissettiğimi hissediyorum. deli olduğunu kabul etmeyen deliler olur ya o aşamaya doğru ilerliyorum sanırım..bi akıllı ben diğer herkes kötü.
konuşamıyorum da kimseyle. konuşmak istemyorum çünkü. konuştuğum herkes sanki bi gün gelecek anlattıklarımı bana karşı kullanacakmış gibi geliyo. bu da paranoyaklığın başka bi evresi sanırım.
iyi de hep böyle oldu ki. kimi dost bilip bi şeyler anlatsam bi gün geldi yüzüme vurdular.
bak hala sıkıyorum dişlerimi.
