25 Ocak 2012, Çarşamba
saat: 12:01
38 yıldan sonra ankaraya gidiyorum. En son gittiğimde sanat camiası romanesk dönemi yaşıyordu ...
Ankaraya doğru yol alıyorum her yer karla kaplı. Daglar taşlar tepeler... Tilki gördüm 20dk önce.
Kuş uçmaz yerlerde koyler yerleşimler var. Onları böyle yakından görünce garip bir duygu kapladı icimi... Böyle derme çatma,boktan,hayvan ağılı gibi evlerde yaşayan insanlar...
Hayat çok adaletsiz... Onlar istemezler miydi o imkansizliklar icimde yaşamak yerine farklı bir hayat surmeyi...
Eğer sıcak bir eviniz varsa arzularınız hayalleriniz birazcık da olsa gerçekleşiyor,yerine geliyorsa...
Sanırım bir güç var ve ona sükretmek lazım...
Onların yerinde olmadığımız için...
Tanrim sen insanları aclikla,yoklukla terbiye etme...
