26 Ocak 2012, Perşembe
saat: 14:50
Azar azar , yawaş yawaş dağılıyorum günce, parçalanıyorum... Öyle yavaş oluyor ki farkına bile varamıyorum ki farkına vardığımda zaten iş işten geçmiş olacak biliyorum...Akıl ve ruh sağlığım ile ilgili ciddi endişelerim var en kısa zamanda kendime bir psikolog bulmam gerekiyor.En iyi insan kendini bilen insanmış değil mi ?
Bir acı var göğsümün ortasında bazen unutuyorum onu normal hayata dönüyorum ama o oradan hiç gitmiyor.Arada sırada ben çıkartıp sevip okşuyorum, besliyorum onu gözyaşlarımla, tazeleyip yerine bırakıyorum.Çünkü hayatıma dair benim elimde olan başka bir şey yok acıdan başka... Hayata dair birşey olmaz mı insanın elinde, yok işte ... Gözlerim sürekli yaşlı, ben sürekli bir ağlama modunda histerikli insanlar gibi, kendimden sıkıldım artık ama elimden hiçbişey gelmiyor .... Artık dayanma gücümde kalmadı, inceldiği yerden nasıl bir şekilde kopacak hiç bilmiyorum... Kendimden korkuyorum ben artık ...
