27 Ocak 2012, Cuma
saat: 22:19
öğlen cenazeye gittik. camiye ilk gittiğimizde çok idrak edememişim durumu. ne zaman ki ismi söylendi dualar okundu, o zaman yaşlar akmaya başladı.
insan ister istemez kendini düşünüyor o durumda olsam ne olurdu diye. belki de en çok kendi yakınlarını kaybetme korkusu etkiliyor insanı.
nurlar içinde yatsın...
dünkü fırçanın üstüne bugün çok güzel övgüler ve öğütler aldım. keyfim düzeldi diyebilirim. şimdi eşşek olmayıp çalışma vakti.
bir de etsy dükkanımı ve istanbul'daki dükkanı facebook'ta ifşa edince bisürü güzel tepki aldım. keşke biraz zamanım olsa da daha çok eğilebilsem o işe de.
çokçalışmamgerekçooooooook !
m.'ı çok özledim.
ş. beni s.kine takmadı veya yine aynı numaraları çekiyor, bilemiyorum
c.'ı kimbilir bir daha ne zaman görürüm bilemiyorum, bir yolunu bulup iletişim kurmalı ama nasıl?
günün şarkısı: hayko cepkin - ölüyorum
saat: 22:51
pasaportumu kaybettim
5 dk sonra buldum
