29 Ocak 2012, Pazar
saat: 11:34
ne güzel uyuşuyorum. üzerime ölü toprağı serpilmiş gibi. bi şey oluverecekmiş de onu bekliyomuşum gibi, ama zaten hiç olmaz ya hani, bu bekleme hali hiç bitmicek gibi. "gelmiyor içimizden hüzünlenmek bile."
ya da böyle çok temel bi şeyleri unutmuşum da "nasıl yapıyoduk" diye etrafıma bakınıyomuşum gibi. dans ederken yabancılaşınca olur ya hani, "bu kolları nereye koyuyoduk" dersin. öyle bi garipseme hali. bazen bulanıyo işte böyle.
kendine yabancılaşmanın tekinsizliği zor ama güzel.
dünya kolay okunur, günler tüketilir.
