02 Şubat 2012, Perşembe
saat: 21:38
Geçen sene şubat ayında doğmuştum ben, nefes almanın tadını çıkartıp varolmanın hazzını yaşadım çok uzun zaman... Ayaklarım yere basmadı hiç bu süre zarfında, hiç bişey düşünmedim...çok şımardım, çok şımartıldım ve çok sevildim ... Düşünsene hayatında ilk defa gerçekten sevildiğini hissettiğini, dünyanın en güzel rüyası idi... Kendim için bile yaşamadım sevmek ve sevilmek için yaşadım bu sürede çünkü dünyadaki bütün insanlar benim için silinmişti, tek kişi idi bütün dünyam,mutluluğum,huzurum ... Bu dedim ya mutluluk denen şey başka bişey olamaz ve adadım kendimi uğruna ...Tadını çıkarttım,şımarıklığın dibine vurdum,sevgi manyağı oldum...30 yıllık hayatımın en güzel günlerini yaşadım...
Beynimin bir yerinde hep bitecek,gidecek korkusu vardı çünkü hayat bana başka bişey öğretmedi,başka bişey de vermedi ... ama öteledim,iteledim bunları düşünmenin zamanı şimdi değil ilerde düşünürüm dedim... düşünmeden yaşadım,hesap-kitap tutmadım ...ben sandım ki herşey aynı şekilde devam edecek... aşkım,sevgim bitmeyecek sandım ...
Düşersem yükseklerden düşmeliyim misali, ben kendi yükseklerimden düştüm günce ... O kadar yüksekki hala düşüyorum... Düşüyorum,düşüyorum bitmiyor.Düşüp parçalanacağım zamanı bekliyorum,düşüp parçalanayım ki bir daha toparlayamayayım parçalarımı...Bir daha bütün olup parçalanmanın acısını çekmeyeyim. Keşke yok içimde hep iyiki var ama bu canımın acımasına hiç engel değil ... Çok korumaya çalıştım kendimi,kapattım yüreğimi,küstüm hayata ara sıra ama gelip gene kurcaladılar buldular beni, acıttılar canımı günce...Oysaki benim yüksek yüksek duvarlarım vardı aşılmayacak o da çözüm değil,kendini korumakta çözüm değil... Ben bilmiyorum hiç bundan sonra hayat nasıl geçer... Umutsuzluğumun içinde açılmış bir çiçek vardı o da çürüdü gitti ... Çok üzülüyorum kendime,halime oysaki ben bunları hal edecek hiçbişey yapmadım...Bu kadar sevgi bile çok geldi benim hayatıma ... Artık kabul ediyorum çünkü başka çarem ve yolum yok, benim hayatıma benden başka kimseye yer yok benim hayatım tek kişilik...Ya bu şekilde yaşamayı öğrenicem yada öğrenicem... Benim kaderim belli günce tek sorun kabul etmek ... Elbet bir gün bu da kafama dank edecek umarım onun için çok kalmam ...
