04 Şubat 2012, Cumartesi
saat: 00:37
bazen kalbim sıkışıyor ama öyle böyle değil birden çok keskin bir sıkışma ağrı hali...
ağlamayı özlüyorum birde ne bileyim biri bir şey dediğinde oturup fazla alıngan yada çocuk gibi ağlayayım işte üzüleyim yada...
genellikle gerginim yahut sinirliyim olanlar karşısında yada umursamazım...
çok güçlü kocaman güçlü olmak adına oluşturduğum her şey yıkılsa ya birden bazen bunu o kadar şiddetli istiyorum ki... kimsenin bir derde çare olamayacağını düşünüp hiç bir şey anlatmama hali... ne zaman bu kadar sıradan ve herşey anlatılmak için luzumsuz gelmeye başladı bilmiyorum...ama yolda başımdan geçen bir olayı, yada hastalık halimi, yada birilerinin iş sıkıntıları para, ilşiki, aşk dertleri...ben neyi paylaşıyorum bu kadar insanla!
bom bok bir kavganın arkasından yollara düşüp tüm sıkıntı sinirime rağmen içimde cebelleştiğim o duyguylaa bir dolu insnaın yanındayken yüzüm gülüyor içim kan ağlıyorken kimseye böyle böyle oldu diyemezken ağlayıp çok yorgunum çok bıkkınım demek istiyorken...
dert dinleyip, sorun halleden birilerine akıl veren biri halinde neden buluyorum kendimi... ne zaman bu kadar önemsizleştim ben kendim için.
hayatımda beni mutlu eden gerçekten mutlu eden tek sevgi yiğit in sevgisi..
karnım aç bana yemek hazırla dediğimde ama ben çok küçüğüm teyzecim yapamam ki yada bana telefon alsana bozuldu dediğimde büyüyüp çalışınca dese bile beni tek anlayan o sanırım.hatta bir şey isteyebileceğim tek kişi olabilir mi yada ben en ufak isteğimin birileri tarafından gerçekleşmeyeceği korkusuylamı doluyum..ya olmazsa ya önemsiz ya kırılmış hissedersem kendimi...
yüzüm gülüyor, gözlerimde ki ışıktan bahsediyorsunuz içimde ki hüzün o kadar derinde mi çöreklenmiş kimse göremiyor mu ben nasıl bir yalancıyım yada...
dünyanın bütün yükünü birden omuzlarında hissedersin ya ben kalbimde hissediyorum günce.. kalbim çok ağrıyor.
çok şey kaybettim çok duygumu yitirdim çok inancımı ve hiç bir yol çıkış gibi gözükmüyor bana.
