05 Şubat 2012, Pazar
saat: 21:20
imdi başımın hafifleşen ağrısına sevinip mutlu olmak için kendime sebep buluyorum ya gülsem mi bilemedim bu halime.
eskilerden insanlar dönerlermiş
bir güneşin etrafında hareket eden gezegenler gibi.
boş alan bulmak zihinde ne büyük bir nimet
şükür edeceğim . dönen bir dünyanın içinde olduğuma.
çocukluğumda ben , gece yattığımda tavana bakarken hayaller kurar ve tavanı o hayallerin gerçekleştiği bir sinema perdesi gibi kullanıp tüm hayallerimi hayal olarak yaşardım.
aslında karanlıktı odam ve görebilmek için tavanı gözlerimi kısardım ya da tam tersi olabildiğince açardım en az bir ışık süzmesinin
gözlerime ulaşması için.
bazen insan karşılaşır kendi ışığıyla.
bazen karşılaşmaz.
zaten beni artık ve ancak ışığımla kandırabilirsiniz.
