06 Şubat 2012, Pazartesi
saat: 01:45
7yil aradan sonra yeniden selam guncem. Sinirle çıkıp gitmiştim, hala değişmemiş gördüğün gibi aynı bünye duruyor. Buraya tekrar gelmem kolay olmadı. Yeni hesabımla burdayım.
Gelelim gunce,yıllar bizde neler degiştirdi. Öncelikle içine kapanıklığım yok artık. Susup içime atıyordum herşeyi,kahroluyordum ama şimdi başkalarına kızıyorum. "Tanıdığım insan değilsin" derken belkide haklılar.
Eskiden yalnızdım, üzülüyordum. Çok az kişi oldu hayatımda bu zamana. Görüyorum ki hep aynı dertten yakınıyolar. Beni içine kapanık, sesi çıkmayan, hüznünü içine atan birisi olarak tanıdılar. Gerçi nereden bilecekler değil mi üzüldüğümü. İçimi dökmeye başladım, duygularımı paylaştım, artık üzülünce direkt eve gitmiyordum hızlıca. Yani anlıyacağın bu işler beni değiştirdi günce.
Yaptığım aslında bencillikti hiçbireyimi paylaşmıyordum, ki en değerli olan duygularımı dahil işte. İstemediğim olay karşısında kalkıp gidiyordum, şimdi ise karşı tarafın istediği fikirde davranınca gördüğün gibi sorunlar çıkıyor.
Çok şeyler yazmak geliyor içimden ama korkuyorum. Sinirle yazmayım. Gerçi onlara göre sinir bana göre hüzün.
İnsanların peşimden koşmasından rahatsızlık duydum. Kimseye böyle kötülük yapamam. Öyle bir insan değilim. Hiçbişeyim de yok zaten. Ama kendi köşeme geçip oturmanın tekrar vakti geldi. Yoksa benliğimi kaybedicem.
Not: sana telefondan yazıyorum. Biraz yazılar bozuk.
Not2: Hadi bakalım uyuyabilirsen uyu şimdi
