06 Şubat 2012, Pazartesi
saat: 21:11
aylardır hayatım, hiç olmadığı kadar düzenli,hiç olmadığı kadar güvenli..aslında daha doğrusu olabildiğince demek..
hayatımda hiçbirinden bu kadar değer görmüş müydüm...görmüştüm elbet..ama bu çok daha farklı.. belki de artık, olgunlaşmanın sınırına ulaştığımdan..ne istediğimi bildiğimden..
ve hiç sevemeyeceğimi sandığım çocuğu..daha sonra sevdiğimi sandığım çocuğu..şu an tamamen farklı bir gözle görmek..aslında gerçekten şimdi başlamışım sevmeye..aslında gerçekten şimdi acıtıyormuş yokluğu..ve istediğim ona alışmak değil..onsuz kalıp özlemek bazen..belki de yarı takıldığımızda ne yaptığını ne konuşuyor olduğunu merak etmek.. beni insanlara ne şekilde anlattığını bilmek..
her gün aynı şeyleri yapmaktan bunaldım sanırım..düşününce,haftalardır bir şey yapmıyorum..onla ya da onsuz.. belki gerçekten biraz kendimizi dışa vurmanın vaktidir..sanki onu da kendimle beraber eve hapsetmiş gibi..
ve..hiç bana göre olmayan bu kıskanma duygusu..adını tam koyamadığım..yaklaşık 1,5 aydır neden böyle aklımdan çıkmıyor..neden sürekli " beni onu sevdiği gibi sevebilir mi", "beni onun yerine mi koydu" ya da "onun gözünde hiç onun gibi olabilir miyim?" düşünceleriyle boğuşuyorum.. herhangi bir anda.. bu anı daha önce onunla yaşadı mı.. ya da benim yerimde o olsun ister miydi diyorum..
her şeye rağmen.. bana karşı fazla iyi.. ve ben bunu hakediyor muyum, onu bile bilmiyorum..
