09 Şubat 2012, Perşembe
saat: 00:19
hani diyordum ya bir çingenenin en kederli anıydı
yüzün ha güldü ha gülecek,sen yılları devşirirken saçına düşen akta,
gökyüzünün en çıplak haline şahit olmaktı seni sevmek,en cevapsız soruların
hiç merak edilmeyen cevaplarında,hiç olmayışının hep dönecek olmandaki gizindeydi seni sevmek,
ve fırata düşen tohumun yeşermesindeydi mezapotamyada,
hangi dilde olsada ağlamaktı veda şarkısına,
en kıvrak halini resmederken tuvalde,toprağın o en sıcak kokusunu duymaktı seni sevmek,
ölüm olduğunu bilmek,ölmemek,ölmekten çoktan vazgeçmiş olmak,yani durduk yere yavaşlaması dünya dönüsünün,mevsimlerin su gibi geçmesi,
sonra bir anın fotoğraflaşması zihnimde,ve zihnimin ben toprak olduktan sonra bile yaşıyor olmasını dilemem,
yani anlatılmaz bir saadetti seni sevmek sevgili,ve beyhude bir çabaydı bu olanlar bu yazdıklarım,
kendimi gülen aynalarla çevrili bulmak,aklımın gülmesi,kalbimin,gözlerimin..işte öyle..
