14 Şubat 2012, Salı
saat: 23:15
Belki yeni bir hayat, yeni bir başlangıç olarak adlandırılamaz. Yeniden huzura erme, belkide nirvanaya erme diyebiliriz.
İnsanın kendisiyle ilgili belirsizliklerini, sorularını, cevaplarını ve daha nice şeyleri açıklığa kavuşturması, insanın omuzlarından çok ağır bir büyük altından kurtulmasına sebep oluyormuş. Bilmediğim, görmediğim, söyleyemediğim her şey ya da söyleyebildiğim her yanlış şey kamburmuş sırtımda. Başımı kaldırıp semaya bakmama engel olacak bir ağrıymış. Bunların hepsinin bitmiş olmasından dolayı hissettiğim duyguları sözle anlatmam gerçekten imkansız. Zaten anlatabilme imkanım da olsa. O anların sadece orada kalmasını da tercih ederim.
Yüzyılın görüp görebileceği bence göremeyeceği bir vedaya imzamı atmış olmaktan şeref duyuyorum. Vedanın iyisi mi olur kardeşim deme, oluyor. Hem de çok iyi oluyor. Bunu başarabilmek, başarabilmene katkısı olacak insanın var olduğunu bilmek kendini iyi hissettiriyor. Geçen yaşanan onca şeyin ardından sıfırlanmış bir hafızayla, veda anında hüzünlenebilmek ne kadar güzeldi.
Yaşayabileceğim en keyifli hüzündü desem abartmış olmayacağımı da bilirim.
Dün gece hayatımın büyük bir bölümünü kapsayan bir macera, bir hikaye, bir adamla vedalaştım.
Acımadan, acıtmadan da üstelik.
...
Ben iyi ve huzurluyum bu kadarını bilmen kafi...
iyi geceler günce, öpüyorum.
