15 Şubat 2012, Çarşamba
saat: 00:19
Kar taneleri o kadar hızlı düşüyorlar ki başım döndü izlerken. Gözbebeklerimle hızlarına yetişeceğim diye çabalarken sigaradan çaldığım nefeslere de sürat kazandırmış olmamdandır belki, bilemiyorum. Gerçi, yarattıkları sarhoşluk sayesinde soğuğu zerre tenimde hissetmedim.
Gök dede yeryüzüne tonlarca yıldız fırlatıyor sanki.
İsterdim ki, hayatıma da tıpkı başımı döndüren bu tanecikler gibi yalnızca bir iki yıldız tozu fırlatsa da evren, gökyüzüm aydınlanıp şenlenirken ruhum titrese biraz.
Artık bir şeyleri içtenlikle dilerken ya da hayal ederken bile benim için imkansızlığının acısıyla gülümseyebiliyorum.
Yaşantımın böylesine kaosa çevrileceği aklımın ucundan geçmezdi. Ve her şeyin böylesine ağırlaşacağı.
Ruhum en başından beri biliyormuş oysa ki.
