15 Şubat 2012, Çarşamba
saat: 23:32
büyümek her zaman acıtmak zoruda mı? hayat tecrübeyi can yakmadan öğretemez mi?
peki insanlar bu kadar mide bulandırıcı olmasa olmaz mı?
yaşayan, yaşlanan etten duvarlar var etrafta. gülümsemeye çalışıorum, çalışıoruz.
duygularını söyleyemicek hatta söylemyi bırak onlardan korkarak kaçıcak kadar aciz insanlar var etrafta, yazık.
hep en güvendiimize dayarız sırtımızı, peki ya o en çok güvendiimiz en önce çekip giderse? ya da hayat öyle oyunlar oynar da o en çok güvendiimizden alıkoyarsa bizi? okul deyim yerindeyse ağzıma sıçtı günce. bütün planlarım alt üst şuan. geleceim dediim şey artık yok. hayallerimin hepsini yitirdim dün, yeni planlar yapıorum ama hiç biri içinde mutlu değilim günce.. ağlamaktan da sıkıldım, ağlayınca bi şey olduu yok çünkü. ne yazcaımı da bilemiorum, öylesine saçmalıorum.
hadi ben gittim günce.
