18 Şubat 2012, Cumartesi
saat: 21:54
evde tek başıma olmaktan, yalnız olmaktan çok mutlu oluyorum. ama kalabalık içinde yalnız olmak koyuyor. işte o yüzden kalabalıklara hiç gelemiyorum. kalabalıklarda yüzeysel ilişkiler oluyor genelde. bense yüzeysel ilişkilere dayanamıyorum.
haaa kalabalıklarda eğlenmiyor muyum, çok eğlendiğim oluyor. ama o eğlendiğim kalabalıklar da sadece herkesin birbirine sonuna dek güvenip her şeyi açıkça yaşadığı kalabalıklar.
evde yalnız olmak benim seçimimmiş gibi bir de.. hani kalabalıklarda yalnız olmak zorunluluk gibi.
zaten hayatta özellikle işte yüzeysel ilişkileri yeterince yaşıyoruz. istemediğimiz kişilerle sürekli muhattap olmak zorunda kalıyoruz. bir de boş vakitlerimde bunu yaşamak istemiyorum ki..
eskiden her türlü ortama uyum sağlayabildiğimi düşünürdüm. artık uyum sağlayacak sabrım kalmadı. güyya yaşlandıkça insanlar daha anlayışlı sabırlı vs olmuyor muydu?
aslında bu sabırsızlığımı şöyle mi değerlendirsem: eskiden yakınlarıma karşı çok sabırsızdım, dışarıya çok sabırlı. artık yakınlarıma daha sabırlıyım ama dışarı dünyada benim seçmediğim kalabalıklara karşı sabırsızım? kendi kendime nasıl da bahane buldum :-)
