20 Şubat 2012, Pazartesi
saat: 12:21
Çok değişik bir hafta sonu geçirdim günce...
Öyle çok da enteresan şeyler de değildi asında. Bütün haftasonu boyunca evden dışarıya 1 adım bile atmadam. Sadece pizza yedim. 2 Gün boyunca sadece pizza yenebiliyomuş, ama bi daha yapmicam, çok da güzel bişi olduğunu söyleyemicem.
Neyse eski sevgilim, eski sevgilim diyince hep bir önceki anlaşılıyo dimi, yok o değil ondan daha 2 önce olanla facebooktan mesajlaşmaya başladık. Aslında kötü ayrılmıştık, kötü ayrılmıştık ne ya sanki iyi bir ayrılık var da...
Neyse ayrıldıktan sonra bana karşı hep sert ve katı olan o kız gitmiş yerine başka bişi böyle çok tatlı çok yumuşak birisi gelmiş. Önce kafası güzel zannettim neden bana böyle davranıyor. İtin götüne sokması gerekmiyor muydu diye sonradan mesajlaşma telefon görüşmesine dönüştü. Özlemişim onunla konuşmayı, eski sevgili değildi de sanki eski arkadaştı sanki. Çünkü onunla sevgili olduktan sonra arkadaşlığını hissedememiştim. Ve onun arkadaşlığı efsanedir. Bazen sırf o arkadaşlığı mahvetmemek için keşke sevgili olmasaydık diyorum. Bazen değil her zaman...
O şey yine başıma geldi telefonda konuşurken. Yüzümden anlamsız ve engel olamadığım bir gülümseme oluştu. Hani bilirsin o hissi. Kahkaha değildir o, kocaman bir gülümsemedir, engel olamazsın, engel olmak istemezsin...
Benim her zaman mutluluk olarak tanımladığım his...
