30 Ağustos 2014, Cumartesi
saat: 19:23
telefon çaldı,
yüzümde anlamsız bir gülümseme
sonra
anlamsız ve çocukça bir koşuşturmaca
leyla kafa anahtarı unut
sonra
sonrası çok uzun bir
bla bla bla bla
bla bla bla bla
hepsi anlamsız hele ki öleceğini bilerek yaşamak
ama bir de ne zaman öleceğini bilmeyerek yaşamak
bu işte zamansızlık
bu işte mekansızlık
hiçbir şekilde ait değilsin buraya
peki bu kavga bu sevgisizlik niye
anlamsız gelmiyor mu her şey
abi çok güzel söyledi
"kübra dedi hayatta en çok seni kim mutsuz eder"
cevabı beklemedi
"kendin" dedi.
"kalabalıklar içinde yalnız olmayan tek insan gösterin bana?" dedi
ve gülümsedi gözlerime bakarak... yalnızlığını görmemi ister gibi, yalnızlığıma ortakmış gibi...
bugündü 5 yıl önce.
söndü o günkü bir daha olmayacak gülümseme
belki kızıma miras olur.
belki başka bir mekanda can bulur
belki zaman kavramı kalkarsa
o güne de az kaldı.
kübra
vakit daralıyor
kübra
bunu bir kutlama say günce.
işte benim cumhuriyetimde tam olarak anlamını buldu
30 ağustos ZAFER bayramı....
tik tak
tik tak
tik tak
vakit daralıyor
kübra
evet benim adım kübra, sebastian...
ezan okuyor iftar vakti, son 5 için
