09 Eylül 2014, Salı
saat: 02:29
ikinci defa ilaç içip hastanede yattığımda kendimi gerçekten salak gibi hissetmiştim. sebebi şuydu. ilkinde ölmeyi yarım yamalak arzulamıştım ve sonucunda bir hasar görmemiştim.
ama insan gerçekten ölmeye çalışıp da ölemeyince bu intihar girişiminden arta kalanları da hazmedemiyor. geçmeyen mide ülseri...
düşünsene. ölmek istiyorsun ama ölemeyince daha sefil bir halde hayata geri dönüş yapıyorsun.
ha şunu diyeyim şu an ölüme çoooook uzağım düşünce olarak ama bu ülser gerçekten çok canımı sıkıyor. hangi doktora gitsem "eee yapmayacaktın." bakışı atıyor. haklılar bir bakıma. işimi sağlama almakta hep zorlandım.
şimdi kızartmalara, en sevdiğim küçük acı biberlere, turşulara uzaktan bakıyorum. bir hayale bakar gibi. hafsfs
bol bol ev yapımı çorba, bol bol salata (balzamik sirkesiz. düşünsene...)
eveeet gelelim O'na. bu gece 1 haftalık aramız başladı. bu gece geldi. evin arkadaki parka gittik. sarıldım sarıldım sarıldım... 1 hafta bana uzuuuun bir ömür gibi geliyor. ablamı da çok özledim bir bakıma istanbulu da ama... 1 hafta işte.
snap'ten sürekli edepsiz fotoğraflar gönderip duruyoruz birbirimize :D tüm gün resmen oyun oldu. babasının iş yerindeyken mesela işi var diyelim çat eteğimi sıyırıp fotoğraf gönderiyorum.
hemen cevap geliyor tuvaletten.
ve ben buraya gelince akşam yemeği yiyicez. dışarıda...
biliyor musun, bu iş ciddi bir yerlere gidiyor. hissediyorum.
