10 Eylül 2014, Çarşamba
saat: 21:31
Yıllar geçtikçe bendeki olumsuzlukları daha net görüyorum. İşin acısı da bunları karşındaki insandan anlamış olman. Bunca yıl yalnızlık boşuna değil belli ki. Kaç senelik birlikteliklerin bitmiş olması da bunların iyice açığa çıkması yada tahammülün karşı tarafta artık tükenmesi. Belli ki suçlanacak bir kişi varsa o da insanın kendisi.
Lan o kadar kötü müymüşüm ben. Fazla istedim sadece bu kabul ama hiç kimseden ben sevgiden başka bişey istemedim ki. Sanırım olmayacak bu kısır döngü çözülmeyecek.
Her şey aslında şu bencillik döneminde iyiydi. Yani benim için kötüydü ama şu durumdan iyiydi. Kimseyi üzmüyoduk, sorumluluğumuzda yoktu, karşımızdakinden de bekletimiz umudumuz yoktu. Ne hikmetse en iyi ilişkileri o zaman kurdum. Yeni aşka o zaman başladım. Tövbe demiştim oysaki. Ama bir şansı herkes haketmeli diye düşünmüştüm. Sakın yanlış anlama pişman değilim verdiklerimden. Ama böyle iki kişi üzülüyo be. En azından tek başıma üzülüyodum o günlerde. Öyle yada böyle kapatıyoduk üstünü.
Karşıdan beklentilerim sanırım yüksek. Bunlar karşılanmayınca da sorun çıkıyo. Ne bileyim be. İlerde okuyunca saçma gelecek bu yazdıklarım belki, belki de gerçekten saçma birisiymdir o zaman anlarım.
