21 Eylül 2014, Pazar
saat: 01:41
neden mutlu olabileceğime inanmaya bu kadar uzağım?
neden sevilebileceğimi düşünmeye bu kadar uzağım?
neden bunlara inanmayarak , kimseye güvenmeyerek tüm güzellikleri kendimden uzaklaştırıyorum?
neden tüm bu kendimi değersizleştiren düşüncelerim yüzünden , çoğu insanın hayatında hiç karşılaşmadığı , bazılarınınsa bir defa karşılaşabileceği çok özel hissiyatları kendime zehir ediyorum?
neden birini sevmeyi ve onun beni sevmesine ikimizede zehir ediyorum?
ve sonra neden pişman oluyorum?
pişman olduktan sonra hep tek başıma oturup ağlıyorum.
neden kendimi yalnız bırakmak için bu kadar uğraşıyorum?
ben neden tüm bunları hiç ders almadan her defasında kendime yeniden yeniden yapıyorum gerçekten anlamıyorum.
