25 Eylül 2014, Perşembe
saat: 01:10
Hiç birşeyin eskisi gibi olamayacağına dair çok güçlü kanılarım var. Işin düşündürücü tarafı doğru da. Geri dönüş yok artık. Ailenin yanından ayrıldın. Tek başına yaşıyorsun. Evin var, araban var, maaşın var. Kimseye tek kelime hesap vermek zorunda değilsin aksine tamamen özgürsün. Aslında çocukluk ile yetişkinlik arasındaki fark şımarma özgürlüğünden vazgeçip maddi(hareket) özgürlük kazanmak. Fakat maddi özgürlük kazanırken de sorumluluk almak. Bu sefer de sorumluluklar öylesine belini büküyor ki birşey yapmaya mecalin kalmıyor. Özgürlük kazanayım derken hapsolmaya başlıyor bunu da kendin talep etmeye başlıyorsun. Sıkıntılı bir süreç. Fakat ebeveynlerin de yaşlanıyor. Bu bir döngü sonuçta. Bu yürüyüşe ayak uydurman gerekiyor. Insan yaşlandıkça tahammülü de azalıyor. Insanın sevmeye bile mecali kalmıyor. Ne zor.
