25 Eylül 2014, Perşembe
saat: 11:26
Yaşamın bir noktası kör bir nokta olarak zihnime kazındı. Çok saçma ama sadece net olarak birkaç an vardı. Unutmaya çalıştıklarım için oluşturduğum yeni anıları unutmaya çalıştığımı fark ettim sonra. Katman katman işlenen yaralarıma bakıp sonunda bir tencere kaynar suyu boca etmeyi başarabildim.
Yaraları dağlayarak tedavi etmek eski bir gelenek olsa da bilirsin aslında ne eskiyle ne de yeniyle aram iyi değildir... Evet, eski bir gelenek olsa dağlanmak ve damgalanmak arasında hiçbir fark görmedim.
Ben ondan bir izim olsun istiyordum. Bedenimde açılan hiçbir yarayı gözüm görmüyor artık. Bana aylar sonra selam verenler gözlerimde görüyorlar kırbaç darbelerini. "Ne oldu bakışlarına?"
Ben yalnızca onun dilini emerdim. Tatlı bir şekermiş gibi. O yalnızca benim dilimi emmiştir. Acı bir zehirmiş gibi...
Anlıyorum. Çok iyi anlıyorum neden olamadığımızı. Olamazdık ki zaten. Ben çok istedim günce bir kere. Çok istedim. Sırf bu yüzden olmazdı zaten.
Bazen çok öfkeleniyorum. Onu korkutmak için intikam alacağımı yazıyorum bir yerlere. Ama biliyorum korkmaz. Hatta içte içe onu öldürmemi istediğini düşünüyorum artık. Gerçek bir istek gibi değil de "bitin istiyorum artık her şey" diyerek uzun bir uykuya dalmak istiyordur.
Zaten beni bu kadar tanıyorken tehditlerimden çekinmez de. Kötülük yapınca ikimiz de kendi kötülüğümüzün enkazında kalanlarız. İkimizi de bu aşka hatalar bağladı. O kadar incitti birbirimizi, arabayla bir kediye çarparsın. Geçip gidemezin. Onu iyileştirmen gerekir. Bu yüzden bırakamadık.
Aslında o kadar benziyorduk ki. Bak bunda ciddiyim. Sadece ben çok öfkeliydim. Sakinleşip durulduğum gün beni bulacağını bildiğimden hep korudum içimdeki zehri. Öfkeyi kızgınlığı...
Daha fazla uzaklaşması zerre kırıntım kaldıysa onu da süpürmesi için.
Twitter'da hakkımda bir şey yazdığını görünce öfkeler kustum geçen.
Onu pişman ettim gösterdiği ufacık sevgi kırıntısı için. "Hayır beni sevemnezsin! Hayır hakkımda yazamazsın. Seni öldürürüm! Hayatını zindan ederim! Ailene zarar veririm! Seni aşağılarım! Ben hala aynı Burcuyum! Dilim zehirli içim zehirli. O Burcu artık başkasına aşık. Çok da mutlu. Mutluluktan ölüyor. O kadar mutlu ve öyle huzurlu ki sevgilisi muhteşem seks muhteşem her şey görkemli!!!"
Bir gün konuşuyorduk. Onu yine türlü oyunlarla kıskandırmaya çalışmıştım. Her şey bitince ciddiyetle sordu bir gün. "Tuğşen yalandı di mi?"
Evet demiştim. O zaman huzurla gülüp "Sen yapmazsın ki zaten." demişti.
O an ben de huzur doldum. Öyle ki kendi duygularıma dahi ihanet etme becerisinden yoksundum. Bu huzur verdi işte. Bu sadakatim, nasıl desem. Bir ömür birine zincirli halde olmak...
Onun nerede kiminle olduğuna aldırış etmeksizin, sadece sadık olmak.
Bugün hala bütün dizilerdeki bütün aşklarda erkek o kadın ben oluyorum. Bugün hala eğer olur da masturbasyon yaparken hayali birini hayal etmeye çalışırsam anidem mideme bir yumruk oturuyor. Sanki kendimi bir ihanetin ortasında yakalıyorum.
Yengemlere gittiğimde kendimi zorladım. Bir gece Herhangi başka yüzleri hayal etmeye çalıştım. Her defasında nasıl bir dokunuş hayal ettiysem o dokunuşların Alperen versiyonları beynime beynime kazınıyordu. Hani öyle bir şey aradım ki ikimizin arasında adı geçmemiş ve hiç yaşanmamış olsun.
Yoktu. Ağlayarak uyudum ve o gece bir rüya gördüm.
Nuray Saylan isim ve soyadlı biri bizim evi arıyordu. (Türkan Saylan'ın soyadı neden rüyama girdi bilmiyorum. Nuray diye de tanıdığım yok.) Evimizi arıyor. Alperenle görüşebilir miyim diyor. Hangi Alperen diyorum. Alperen B. Diyor.
Siz kimsiniz diyorum. O benim erkek arkadaşım diyor.
Öfkeleniyorum. Telefonu kapatıp Alpereni arıyorum. Ona rüyamda da nefret kusuyorum. Kapıyorum telefonu.
Uyanınca düşündüm. Rüyamda sırf onun sesini duymak için kurguladığım durum bile acı ve öfke dolu.
Yanımda, yine beraberken göremiyorum hiç. Hep engeller var. Rüyamda bile.
Bugün şu an Tanrının var olduğuna inanmak istiyorum. Bir işaret göndermesi için yalvarıyorum. Varsa evet sadece tek bir işaret.
Sadece bu dünyada değil başka bir alemde buluşur muyuz, bunu istiyorum senden. Varsan beni iyi biri olarak bildiğini biliyorum. Bir işaret istiyorum. Hayata tutunmak için...
