29 Eylül 2014, Pazartesi
saat: 22:49
Eskiden, aynı mahalledeki komşularımızla karşılaştığımızda "merhaba Ahmet Amca, nasılsınız Fatma teyze, Hüseyin abi, Ayşe abla" diye hitap eder selam verir, gereken saygıyı gösterirdik.
Şimdi aynı apartmanda oturduğumuz kişilerin isimlerini bilmiyoruz! Yolda görsek "pardon isminizi hatırlayamadım" diyoruz.
Eskiden, birbirimize o kadar güvenirdik ki oturduğumuz sokaktaki sokak kapılarını genelde kilitlemezdik. Çünkü birbirimizi tanıdığımız için birbirimize güvenirdik. Çünkü bilirdik ki, bize bir şey olsa komşularımız mutlaka bize sahip çıkar, yardım ederlerdi.
Şimdi kapıları sıkı sıkıya kilitliyor, kilitlemekle kalmıyor alarm taktırıyoruz! Çünkü bırak komşumuza güvenmeyi, kendimize bile güvenemiyoruz.
Eskiden insanlar sokaklarda kapı önlerinde toplaşır konuşur ve dertleşirlerdi.
Şimdi ise "işim var", "müsait değilim" diye bahaneler üretiyoruz ve birbirimizi ihmal ediyoruz.
Dünya öyle bir değişti ki kendimizden başkalarını düşünemez olduk. Evrenin merkezinde olduğumuzu zannediyoruz ve İLLA BEN HEP BEN diye hareket ediyoruz. Oysa hayat o kadar kısa ki bugün yapmadığımız, yapamadığımız şeyler için gün gelecek büyük pişmanlıklar duyacağız ve "KEŞKE ÖYLE YAPMASAYDIM" diye dizimizi döveceğiz.
Neden bu satırları yazdım ben de bilmiyorum. Sadece bunları yazmak geldi içimden.
