03 Ekim 2014, Cuma
saat: 12:44
kendimi hiç bir yere ait hissedemiyorum. ne babamın evine,ne de kocamın evine. boşluktayım. sanki bütün amaçlarım yok olmuş gibi. sona gelmişim gibi. son level ı oynuyormuşum gibi. seviyorum çok. güveniyorum. ama çok zor. alışmak. annemi çok özlüyorum. kardeşlerimin bana ihtiyacı varmış gibi hissediyorum. babama ihanet ediyormuşum gibi düşünüyorum. oysa ki herşey o kadar olması gerektiği gibi ilerledi ve hala öyle ki. ama almıyor aklım. içim. hazmedemiyorum. neyi hazmedemediğimi bilmiyorum. yine kimseye bişey anlatamıyorum. içime ağlıyorum. aynalara konuşuyorum. kendime kızıyorum. sonuç olarak düşündüğüm tek şey ; evliliğin güzel bir şey olduğu ama alışılmasının zor olduğu. alışmayı ümit ediyorum bir an önce.
