17 Ekim 2014, Cuma
saat: 10:20
Antidepresyon cok ciddi bir hastalik. Biliyorum, cogunuz bunu hastaliktan ziyade simariklik olarak goruyor. Fakat isin asli oyle degil. Tabii insanlarin antidepresyon gibi rahatsizliklara karsi gosterdikleri duyarlilik toplumun medeniyet seviyesiyle de ilgili. Dunyanin en gelismis ulkesi Amerika'da, hangi saglik raporuna bakarsaniz bakin ilk siralarda hep ADD var. Antidepresyon Dostlari Dernegi. Antidepresyonla mucadele etmek icin var gucleriyle calisiyor bu insanlar. Yardim icin gosteriler, konserler duzenliyorlar. Yunan trajedileri oynatip, Mahler 6 dinletiyorlar. Gecen gun bir sanatcinin roportajini gozlerim dolarak izledim. Sacini sakalini uzatmak icin yillarini vermis bu abimiz, artik aci cekemiyorum diyordu. Nereye baksam her sey yolundaymis gibi gorunuyor. Gerceklik kemiklerime isledi. Dusunebiliyorum, yazabiliyorum... Ama hicbirini yapmak istemiyorum. Hayatta ne yapsam anlamli buluyorum. Markete gidip sut aldigimda bile, gecirdigim yarim saatte nefes almis, yasamis olmanin tatminini hissediyorum. Agaclar, kuslar, yemek-icmek, sevgililer kisacasi gercek yasama topyekun karsi durarak yarattigim onlarca eserin, tam da gercek olmamalari aklim ve ruhum adina verilecek idam karari icin gerek ve yeter sartmis gibi geliyor. Hatta simdi bu cumleyi kurdugum icin bile garip hissettim kendimi, diyordu adam. Sanki benim icin yillarca calisan didinen anneme bababama, beni besleyen vatanima ihanet etmisim gibi. Bu abimizin caresizligi bana ne kadar sansli oldugumu hatirlatti. Evet belki hepten hayal degilim ama tam olarak gercek de degilim.
