17 Ekim 2014, Cuma
saat: 17:55
Yapılan iyilikler karşılıksız kalmaz.
Neden insanların çoğu yaptıkları iyiliklerden bir karşılık bekler ki? Yani, nasıl bir bencilliktir ki bu "iyilik" adına saklanarak, beklenti içine girebilirler. Evet, zaman zaman ben de kendimi o klasmana sokuyorum ister istemez. İnsanın doğasında olan bir duygu. Aslında insanın doğasında demek ne kadar sağlıklı olur, onu da tam kestiremedim. Yetiştirilme ve çevre ile alakalı sanırım. Günümüzde bu "iyilik"leri karşılıksız yapmak hemen yapılacak bir şey değil gibi görüyorum. Yanılıyor da olabilirim. Sonuç olarak kendi bakış açımdan, tanıdığım insanların yaptıklarından veya yapmadıklarından yola çıkarak, kendimce "genelleme" yapıyorum.
Karşılık beklenen iyilik, ticarettir. Bu kadar açık ve net. İlk önceliğimden bahsetmiştim. İşte, ilk önce nefsimi daha da kontrol etmem gerektiğini düşünüyorum. Bunu bir şekilde yaparken de etrafımdaki üç beş insana bunu haykıra kaykıra anlatıp, onların da düşüncelerinin değişme ihtimalini istiyorum. Şimdi bu da bana göre bir iyilik. Bir beklenti için yapmıyorum gibi görünse de "kendimi daha iyi hissetmek için yapmak" bu çıkarın bir köşesine oturabilir. Onları düşünerek, onlardan bir beklentim olmadan yapsam da yine bir beklentim oluyor işte. Ama "iç huzur" beklentisi olmadan yapılırsa da sebepsiz yere yapılan bir şeylerin, bir süre sonra yapılmasına engel olabileceğini düşünüyorum. Ya da kendimi öyle kandırıyorum.
Ama yine de genel olarak bakıldığında, yapılan şeylerdeki beklentinin sadece iç huzur olması, diğer beklentilerin yanında aşırı masum olduğunu söyleyebilirim. Sonuç olarak; kendini iyi hissetmek için insanlara iyilik yapmanın, kimseye zararı yok. E yapılan bir eylemin, en ufak bir zararının bile olmaması, beklenti karşılığında yapılmasını göz ardı ettirebileceğini düşünmekteyim.
Ama işin gerçek anlamda "beklenti" ile yapılmasına gerçekten tahammül edemez oldum. Karşıdan karşıya geçmeye çalışan yaşlı bir insana elinizi uzatmak ve onu güvenli bir şekilde varacağı kaldırıma kadar ulaştırmak. Yapılması çok kolay bir iylik veya yardım. Neyse işte. Ama bunu akşam olduğunda başka insanlarla paylaşmak, ne kadar doğru? Ama işin garip kısmı, bunu diğer insanlarla paylaşınca "Aferin, ne kadar da iyi bir insansın sen öyle. Seni bir kez daha sevdim." beklentisi ile söyleyenlerden nefret ediyorum. Ama bu yaptığını diğer insanlarla paylaşırken, o insanların da bir şekilde insanlara yardım etmeye teşvik etmeyi istemesi, bunu dillendirmesinin ne kadar da iyi bir şey olduğunu düşündürebilir insana. Anlaşılacağı üzere, yine karnım acıktı.
