20 Ekim 2014, Pazartesi
saat: 20:53
Sürgün/Son Sokak
...
Kasım yağmurları yağmaya başladıktan sonra...
Vadiler, ovalar, sararmış ekin tarlaları, büyük nehirler, kara taşlar ve şehirler geçtikten sonra...
Evler, kırmızı ışıklar, oyun parkları, bir yanı deniz, bir yanı dağ yollardan sonra...
Ay doğduktan, ay batarken güneş doğduktan ve güneş batıp ay doğduktan sonraydı.
Bekledi. Bir yere baktı sadece, bekledi.
Kaldırımın üstü ıslak sigara izmaritleri ile dolana kadar bekledi.
Beklemek içindi, bir gün yazdıklarını yaşadığı yere gitmeden önce, son kez bir Aralık soğunda gördüğü. Beklemek içindi, ilk defa baktığında yabancı, yıllar önceden birkaç zaman sonra baktığında gülen, sonra ağlamaklı ve zamanın nerde durmuş olmasını istediği konusunda tereddütlü, konuşmak isterken korkak ve ben buradayım diye bakan gözlerini, beklemek içindi gördüğü. Yazdıklarını yaşadığı şehre gittiği ilk akşam, sonra her zaman, kitap sayfalarında, vadi önlerinde, örümcek desenlerinde, yol boyunca gördüğü, bekleyebilmek içindi.
Bekledi. Yağmur bir yağdı, bir durdu, arabalar geldi geçti, bir eli ceketinin cebinde bekledi.
...
Bekleyeni yoktu.
...
Elini cebinden çıkarıp, bir kağıda emanet edilmiş "Arafta dururken ben, sen nerdesin?" cümlesini Kasım yağmurlarına bıraktı.
Yazdıklarını yaşadığı şehre döndü.
...
