25 Ekim 2014, Cumartesi
saat: 03:35
hayal kırıklığı insanı en çok yoran şey. ertelemek bir şeyi değiştirmiyor. dönüp dolaşıp aynı yere geliyoruz. hatırlatılıyor çünkü, olmuyor. o yüzden kabullenmek en güzeli. en azından tersi olunca sevinirsin, kafa rahat.
durumlarda bir değişiklik yok. stabil devam ediyoruz. çizgiyi hiç bozmadan. birazdan eğer aklıma bir şeyler yatarsa saçma sapan bir biyografi yazısı yazmam gerekecek. meh.
bir süredir geceleri 3:30'da yaprak dökümü izliyorum. son 3 gündür de lan dur ben bunu netten izleyeyim diyerek devam ediyorum. dün anneme bir şey söylerken kırgın/sinirli ali rıza sesiyle konuştum. hani böyle sesi kalınlaştırıp aynı zamanda da ağlıyor gibi konuşursun ya, onu anlatmaya çalışıyorum. neyse ki kadın farketmedi o an. utansam da 142.bölümün sonuna gelirken küçük bir ali rızayım artık. öldüğünde nolacak bilmiyorum. beyaz gelincik, ali rıza, nurella. bunlar. bence tarzsın. sikeyim hayatımı. dur bakalım, hayırlısı. anlatacak çok şey var, yazacak kafa yok.
galiba o gemi gelmeyecek.
eyvallah.
