27 Ekim 2014, Pazartesi
saat: 01:09
Bu gece müslüm baba da dinledim ya (hayatımda ilktir) antidepresan başlama endikasyonumu edindim diye düşünüyorum.
unuttum diye ertelediklerim teker teker gün yüzüne çıkıyor. burada her şey bekliyor sanki zaman durmuş. ben odada oturuyorum düşünüyorum ve midem bulanmadığı zamanlarda karbonhidrat tüketiyorum.
nereden geldim, nereye gidiyorum..
ben ne istiyorum.
''güzelsin, mantıklısın, asilsin'' daha ne istiyorsun değil mi :D (sonuç yalnızsın)
sabah anneme küsmüştüm. sonra aradılar akşam baya bozuk attım. onları üzdüğümü biliyorum ama gerçekten ihtiyacım var, arıyorum ve her seferinde azarlanıyorum.bugün artık tamam bırak gitme otur bir daha sınava hazırlan dedi. o son nokta oldu. biliyorum ben böyle olduğum için üzülüyorlar kızıyorlar ama napabilirim. çıkamıyorum şu ruh halinden. her şey çok zor ve ben yapayalnızım gibi hissediyorum.
büyümek zormuş günce. büyümek yalnızlık demekmiş.
