30 Ekim 2014, Perşembe
saat: 11:53
Tuhaf günler yaşıyoruz Ölüm.. Düğün.. Hastalık.. Ve sürekli alınan izinler..
Bayram öncesi ve sonrası yıllık izinlerimi kullandım.. Henüz kullanmadığım bisürü iznim var.. Oğlum rahatsızlandı azıcık 4 gün daha aldım.. Çünkü annem Sultanımın yanına Bandırmaya gitti.. Sultanımız bizim en en büyük teyzemiz.. 86 yaşında.. Çoluğu çocuğu olmadığından annemler yanında kalıyor. En büyükleri olduğundan da biz ona anneanne diyoruz.. Anneannem vefat ettiğinde yanına gidip "şimdi ben kime anneanne diyeceğim" diye sormuşum ki hayal meyal hatırlıyorum bu konuşmayı.. "kime olacak bana dersin" demişti.. Ölüm yatağında şu an.. Babam vefat ettiğinde gelip annemde kalmıştı uzunca bir süre.. Ve bu sürede mesane kanseri olduğunu öğrenmiş ilk ameliyatını da olmuştu.. Bir müddet sonra evine -derme çatma, iki göz oda; Mutfağı bile olmayan, wc'sini eniştemin vefatından sonra bahçeden girişe aldırdığı, tavanına elini uzatsan değeceğin kadar alçak, farelerin cirit attığı bir ev- geri döndü.. Onu tanıyan herkes çok sevmiştir... Sohbetine hayran kalmıştır.. Ben ona genelde Sultanım diye hitap ederdim; o da buna bayılırdı.. Eve döndükten bir müddet sonra yeniden kanamaları olduğundan yeniden Bursaya getirip ikinci kez ameliyatını yaptırdık.. Annem o sıralar Oğluma baktığından bir müddet küçük teyzemde kaldı sonrasında yine durunmadı kendi evine geçti.. İyi kötü hayatını devam ettirdi geçen haftaya kadar.. Son ameliyatı Bandırma da yapıldı.. Ve artık yatağa mahkum oldu.. Yemeden içmeden kesildi.. Sultanım hayatla bütün bağlarını kesmekte kararlı davranıyor.. Bir gün bilincini kaybetmemesine rağmen yemeden içmeden yaşamaya çalışıyor.. Geçen akşam Ali Sefa ile konuşturdum.. Minik yürekli evladım "büyük annanne iyi ol sen pamam mı?" dediğinde ona "tamam kuzum iyi olacağım" demişti.. Rabbim ona acısın.. Çok canı acıyor inanıyorum.. Acılarını hafifletsin rabbim.. Bu akşam gidip belki son kez göreceğiz teyzemin oğlu ve geliniyle.. İçim çok hüzün dolu.. 86 da olsa yaşı ölüm yakışmıyor kimseye.. Hele ki Sultanıma.. Şu sıralar herkes onun ölümünü bekliyor.. Ki durumu gerçek anlamda iyi değil..
Durum böyleyken canım ciğerim dostum Şengül'ümün maykasının(maykamızın) ölüm haberiyle yıkıldık bu hafta başında.. Onunda yaşı 72 imiş.. Hayatımda onun kadar şen şakrak bir kadın daha tanımadım dersem yalan olmaz sanırım.. Şengül ile birlikte çalışırken arardım Maykamızı.. Beni Şengül sanar ve bende onu hiç bozmaz dinlerdim.. Sonrasında dayanamayıp maykam ben Şengül değilim dediğimde :D "marii İlknur yine kandırdın beni ya.. Başını yiyesice :D " der kocaman bir kahkahayı atardı.. Zaman zaman gidip kalırdım onlarda.. Ekmeğimizi önümüze getirirdi.. "siz dinlenin" derdi.. Az ekmeğini yemedim maykamın.. Son zamanlarda Alzheimer Hastasıydı.. Şengülüm İstanbula evlenince iyice kötüleşti.. En son bayramda gördüğünde annesinin gözünün ferinin gittiğini söylüyor Can dostum.. Gülmüyor, konuşmuyormuş.. Pazar akşam üzeri abisi cansız bedenini buluyor evinde.. Kalp masajları hayata döndüremiyor maykamızı.. Pazar günü telefonlaştık Şengülümle o saatte böyle bir şey yoktu tabii ki.. Pazartesi sabahı oğlumla okula gitmek için kapıda ayakkabılarımızı giyerken çalan telefon hiçte hayırlı haber değildi.. Şengülüm:"maykamızı kaybettik ilknurum" diyebildi sadece.. Bulgaristandan babasının gelmesini bekledikleri için Salı günü defnedebildik ancak.. Mezarlık dönüşünde dostumun gözyaşlarına ev sahipliği yaptı omuzum ve gözlerim eşlik etti.. Hayatın en zor anını en son babamda yaşamıştım.. Dostum ağlarken ilk sözü" sizde böyle mi olmuştunuz? Kimsesiz kalmış gibiyim" oldu...
Aynen öyle oluyor insan.. Kimsesiz sahipsiz kalmış gibi hissediyorsun kendini.. Hayat çok acımasız devam ediyor hemde son hızla..
Aynı günün akşamı halamın torununun sünnet düğününe katıldık.. Asıl ilginç olan bu işte.. Sabah ağladık; akşam oynadık..
Hayatın ne kadar acımasız olduğunun en en büyük göstergesi işte buydu..
Bu akşamda gidip Sultanımı göreceğiz.. Rabbim acısın ona.. Acılarını dindirsin.. Bekliyoruz ama benim içim çok acıyor yine.. Yakışmıyor beklesen bile ölümü yakışmıyor..
