10 Kasım 2014, Pazartesi
saat: 08:20
27 olduk ya.
hiç hayal ettigim gibi değil hayatım.. yani hayalden kastım daha o zamanlar 18 bile değilim. diyodumki kendi kendime 25 yasımdan sonra okul biter,askere giderim işim gücüm oturur. evlenir coluk cocuga karısırım heralde. aslında bildigin standart bi adammışım ben yani standart olmayı hayal eden biriymişim.aslında gercektende öyleydim.
çünkü ben kendime dedemi,babamı idol almıstım, ikisininde gittigi yoldan gidecektim. çünkü mutlulardı. bu hayatta mutlu olmaktan baska ne ister ki insan?
bende o yolun yolcusuydum bundan 5 yıl önce. evlenecegim kadını manisada bi köprü üstünde gördüm ilk defa. o an hayatım rayına girdi. eger beni aldatmasaydı okul bitecekti,askere gidip gelecektim. ve işim zaten oturmuş olacaktı. suan evlenmiş bile olabilirdik düşün.
bu güncede ondan bahsettigim için kendime kızıyorum ama hayatımı tepetaklak eden kendisi oldugu için mecburen yazıyorum. Beni zirveye cıkaranda yerin dibine gömende o oldu. Ondan sonra iflah olmadım, oldum sandım yanıldım, bu kez baska dedim kaybettim. sürekli kaybettim ama. Maddi olarak kaybetmekten daha fazlası manevi olarak kaybetmek. maneviyatın yerine bişey konmuyor çünkü. fırtınada bi o yana bi bu yana savrulan kupkuru bi yapraktan farkın olmuyor.
27 yaşın bana hissettirdikleri bunlar işte.
umarım bu yaşımda hayat elimden tutarda tekrar insanlara güvenmeyi,inanmayı ögrenebilirim, umarım daha az hata yaparım.
