17 Kasım 2014, Pazartesi
saat: 00:35
Saat 5ten beri aralıksız ağlıyorum.Oturdum,kalktım,metroya bindim,otobüse bindim,eve geldim,odama geçtim.Hala ağlıyorum.
İlk defa kendimden,bir şeyler paylaştığım ve samimiyetine güvendiğim insanlardan,içinde bulunduğum ortamdan utandım.Ama ben ilk defa,bugün,kendimden utandım.
Kendimi üstün görmelerimden,gözlemleyip eleştirmelerimden,haddimi bilmezliğimden utandım.
Sahip olmakla övündüğüm ve gurur duyduğum ilişkilerimden utandım.
Aslında hiç böyle bir insan olmak istemeyişimi bilmemden ama bile bile devam etmemden utandım.
Birlikte ince espriler yapmanın birbirine saygılı olmaktan daha üstün olduğuna inanışımdan utandım.
İnsanları kategorize edişimden değil,kriterlerimden utandım.
Ben bugün,en yakınlarım olduğunu düşündüğüm hatta kan bağım bile olan insanların,bana değer veriş şeklinden utandım.
Hayatımda tanıdığım en asil kadının ve en asil erkeğin,bana benzeyen ve en az benim kadar aşağılık olan insanlar tarafından sinirlerinin bozulmasından utandım.
Sakin olmayı öğrenmek için verdiğim ve başarılı olduğum onca zamandan utandım.Çünkü ne zaman sakin ne zaman sinirli olmam gerektiğini hala kavrayamamışım.
Ben bugün,kendimi ifade ediş şeklimden utandım.
Özür dileyemeyişimden,basit cümleler kuruşumdan utandım.
Ben bugün bir şeyleri fark ettim ve hepsinden çok utandım.
Elimde sadece bu utanç ve artık taşıyamayacağım kadar büyük bir sevgi/saygı kaldı.
Utanıyorum.
Bırakıyorum.
www.youtube.com/watch?v=BopLWdixRkM
