18 Kasım 2014, Salı
saat: 00:12
aslında karmakarışık bir hayat yaşıorum bu aralar.pek çok şey güzel. problemli geçen iş hayatım dışında. söz konusu iş olunca kaç kişi için muhteşem ki diye düşünmeden edemiyorum.ya ben aslında tüm çektiiğim çileye rağmen seviyorum işimi. ve bu konuda ekibime bakılırsa elbet ender bir hissiyat içindeyim...
iş değil asıl sıkıntı insanlar aslında..felaket sorumsuzlar...yoksa aştım artık kapitalizmin neferi olma kısmını... hergün işe giderken karşılaştığım modern köle ordusuna sonra..tuhaf değil kanıksamam niye kanıksamıyım ki !!! bende bir parçası haline geldim denebilir.duygusal anlamda değil gerçi...
içimde ruhumda yumuşak yerler var çok şükür hala..ve bunuda ömrğm yettiğince koruma niyetindeyim...bunun için kocaman nedenlerim var çünkü...insanlar diyordum ...felaket benciller somutlaşmışlar alıklaşmışlar ben bilirimcilik taslarken...yeni buddym berbat.. sevdiği kimse olmayan sanki tonlarca ansiklopedi yutmuşçasına konuşan dümdüz amaçsız hayalsiz biri....
onu görünce farkediyorum.. bir insanın başına gelebilecek en kötü şey gülümsemesini kaybetmesi bir diğeride bir amacı olmaması....bunlar tüm hayat enerjisini tetikliyor..
bu onun tercihi tabii beni pek ilgilendirmez. ama tüm gün aynı arabanın içinde giderken bıybıylanan bir adama katlanmak zor... üstelik tamda saçma sapan bir sistemin içine saplanıp kalmışken....
