20 Kasım 2014, Perşembe
saat: 19:42
hayatımı sonuna kadar bencilleştiriyorum.
damlası damlasına,kuruşu kuruşuna.
artık notlarıma ne tarih atıyor,ne de önemli birşey yazıyormuş gibi böbürleniyorum.
olmaya çalışıyorum,yaşarken oluyor,zaman geçtikçe boğuluyorum.aklımı sıfırlıyor,reset atıyorum.
sabahları karanlık odama uyanıyor,güne geceyle başlıyorum.hiçbişeyin önemli olmadığı,zamanın durduğu.
ellerimiizi kanatmak ya da zarar vermek karmaşısından sıyrıldım,belki korktum,belki yenildim.
konuşmayarak sessiz olmayı,sessiz kalarak çığlık atabilmeyi öğrendim.rüyalarımda yaşadığım ölülerime saydı duydum.onlarda bana saygı duymuş olacaklar ki çoğaldılar,mezarlarıma bir yenisini ekledim.kahkaha attıkça gözlerim doldu,umursamadığımı gösterdikçe kaburgalarım parçalandı.kimse duymadan küdür ettim ve mezar-şehir'den bir uğultu daha koptu.ne yapmak istesem yapamayacağım gücü doldu içime,sağlıklı yaşayalım derken aklımızı çok önce kaybettiğimizi unuttuk.
beyaz tavşan kaçmış,
neo uyanmıştı.
serengetiye yağmur yağdı,24 saat geceyi yaşadık,
saatler asırlar sürdü.farkında bile olamadık.
