26 Kasım 2014, Çarşamba
saat: 12:07
sabah sabah yüregimi dağladılar ya.
fabrikada genc bi işçi var. görseniz o kadar temizyüzlü bi cocukki. kendinde olmaz sana verir genede öyle iyikalpli biri. elimde cay duvara yaslanmısım öyle bos bos bakıyorum. bu yanda telefonla konusuyor ama belli yani birşey olmuş.
ne diyecegini bilemiyo gibi sürekli kekeliyor. ben kız arkadasıyla felanmı konusuyo acaba diye saka takılacakken bana işaret parmagıyla bi dakika diye gösterince gitmedim üstüne. sonra kapadı telefonu geldi yanıma.
ağlamaya başladı sarıldı bana. ulan içim acayip kötü oldu. annem abi annem kansermiş nabıcam ben, etimiz ne budumuz ne nasıl kalkıcam bunun altından herşeyi geçtim ya annemide kaybedersem bi annem var benim bir annem var diye omzumda agladı o güzel cocuk.
yemin ediyorum oldugum yere cakıldım kaldım, tek kelimede edemedim. sırtını sıvazladım sadece. offf cok zor ya. sonra biraz toparlayınca elimizden geleni yaparız annen için sen içini ferah tut
burayı düşünme diye teselli ettim etmesinede o cocugun sarılıp aglaması beni yaktı yıktı ya hala kendimde degilim valla:/
