28 Kasım 2014, Cuma
saat: 12:17
beni taşıyan leyleğin kanadına binip geziyorum.
kuzey ıraktan yeni döndüm ve bu kez kendi standartlarıma göre çok uzun kaldım. kendi standardım dediğim, sıkılmaya başladığım nokta ki dünyanın en muhteşem yeri olsa 1 haftadan sonra sıkılıyorum.
ben yolculuğu seviyorum, gittiğim yeri değil. ben olduğum yeri seviyorum. burayı. istanbulu.
kuzey ırak'a bir daha ne zaman gideceğim şimdilik belirsiz kalırken mali ihtimalinin belirmesi heyecanımı tazeledi.
kara afrika'yı çoktandır özlemiştim. keşke özlediğim her şeyle ve herkesle buluşma olanağım olsaydı böyle. neyse tamam kendimi acındırma derdinde değilim. biraz başım ağrıyor döndüğümden beridir ama iyiyim. istanbul çarpmış olsa gerek. ondan uzun süre ayrı kalmama o da dayanamıyor.
klimanın ayarını mı bozdunuz, burası çok soğumuş ben yokken?!
evim güzel evim.
sevişin.
