07 Aralık 2014, Pazar
saat: 00:49
Birbiriyle öpüşen balkonların çocuklarıydık biz:) Dar sokaklarda annelerimizin tiz sesiyle uyarılır, evlere "ebe" demeden gidemezdik. Bizim çocukluğumuzda "evi olmayan sıçan deliğine" nidası şimdilerde olduğu gibi acıtmazdı içimizi. Arka sokakla hep bir kavgamız vardı ama masumduk, en can acıtan silahımız huni şeklini verdiğimiz kağıtlarımızdı ve bir borudan karşı tarafa üfleyerek atmamız yeterliydi onu vurmamıza.
Camdan aşağı sepetini sallayan bilmem ne hanım teyzenin ekmeğini koştur koştur alan ve büyük bir görevi yerine getirdiğini zanneden çocuklardık biz:)
Ve süt dişimizi çekmek için bir ip, bir kapı yeterliydi.
Mutluyduk...
Çocukluğum, bilmem şimdi 30'lu yaşlarıma oradan sesleniyor musun! Duyamıyorum seni! 2014'ün sesi çok açık ve seni duymam imkansız:(
