07 Aralık 2014, Pazar
saat: 16:01
Bir dize daha karalıyorum sana güncem...
Niye böyle başladığım konusunda çok bir fikrim yok. Hayır "Naaber okur" diye de başlanabilir, hatta "Selamın aleyküm zevat-ı kiram!" diye de girilebilir. Sonuçta yazı bu! Sizin zihninizde kimbilir nasıl bir sese sahibim ancak bu ses tonunu belirleyen şey de tarz oluyor.
Öyle ya "Naaber lan!" diye başlayan bir yazı, yazarın röbdoşambr'ı ile berjerine tünemiş, elinde piposuyla entellektüel yazılar yazan bir hıyar (iki l'ye dikkat!) olduğunu çok ifade etmez, aynı şekilde "Merhaba sayın okurum... Nasılsınız bu güzel pazar gününde" diye başlayan bir yazı da yazarın eli işte gözü oynaşta, kemik siyah ve kare gözlüğünü takarak hipsterlığın en asil duygularına sahip birisi olduğu tınlamasını da çok kerterizletmez.
Ancak okura göre şerbet vermeye çalışan bazı puşt yazarlar da mevcuttur ki onlar bu işi hobi olarak, amatörce, dingilce yapanlardır. Lan arkadaş yazı yazıyorsun, kendin gibi olsana! Yok, kimisi bir ara çok meşhur olan "koltukaltı yüzüklerin efendicisi" gibi yazı yazmayı da koltuk altlarına sıkıştırır kimi yazarlardan gördükleri üslupları taklit etmeye çalışırlar. Hayır şimdi taklitte çok bir beis yok, hepimiz yazı yazmaya başladığımızda sevdiğimiz yazarların etkisinde kalırız. Bu çok doğalmatik bir olay! Sonuç olarak ana karnında:
- Ben yazar olucam! Inga!
diyerek gelen insanlar yoktur, bu işi öğreniriz ve bu işin öğrenilmesinin iki süreci vardır. Biri okumak, hem de hayvancasına, sevişircesine hem de duvardan duvara dinarsularcasına sevişircesine gibi okumak, ve bir o kadar yazmak. Çünkü her yazı bir öncesinin üstüne kurulan bir inşaat gibidir. Hatta aslında olması gereken bir post coitus okuması gerekir ki onu yapabilen çok başarılı olmaya adım atmıştır. Yazar demiyorum çünkü Harlan Ellison'un dediği gibi ancak bir başka yazar size yazar dediyse gerçekten yazarsınızdır.
Velhasıl kelam zevat-ı kiram! Size mutlu pazarlar. Hepinizi seviyorum, aranızdan birini daha çok sevme hakkımı kullanıyorum!
GÖRÜŞÜRÜZ OKUR. İYİ GECELER
