07 Aralık 2014, Pazar
saat: 22:00
Mutsuzum diye düşünürken mutsuzluğumdan utandım.
Çünkü nedensiz mutsuzum
Kendime düşmanlığımdan, kalbimi nereye, beynimi nereye bıraktığımı bilememezliğimden mutsuzum..
Sevgi yetisini kaybettiğim günden beri mutsuzum
Tek mutluluğum birileri benim için güzel bi kaç laf söylemesi ve uykuya geçiş anlarım..
Sonra bi kitap okurken farkettim ki aslında benim huzursuzluğumun sebebi, kibirim.
Kendimi bişey sanmam..
Oysa ben bi hiçim ve kimseden bi farkım yok..
Ve asıl mutluluk bir hiç olduğunda başlıyor
Eğer bir hiçseniz kaybedicek hiçbir şeyiniz yoktur.
Birine bağlanamıyorum, aşık olamıyorum, odun gibiyim diye yakınırken farkettim ki içimde bastırdığım bazı sesler var..
Mesela sevgilime güzel bir sözü çok gördüğümü farkettim.
İçimden güzel bir şey söylemek gelse aynı anda vazgeçme hissi geliyor. Peki niye?
Çünkü ''seven sevilmez'' mantığını öyle bir işlemişim ki..
Seven biri olarak gözükürsem vazgeçer benden düşüncesi var..
Ve benim tek korkum sevilmemek.
Peki neden?
Çünkü ergenlik dönemim birini çoook sevip sevilmemekle geçti ve kimseyi sevmemem gerektiğine kendimi çok inandırdım..
Evet belki öyle ama bu bir ihtimal..
Ama bir ihtimal daha var
Sevmek duygusunu içinde tekrar hissedebilmek
Bunun içinde tüm öğrendiklerimi unutmaya karar verdim..
Çünkü bu zamana kadar öğrendiklerim bana mutluluk getirmedi..
''Bağlanmak için önce bağımsız olmak gerekir''
