07 Aralık 2014, Pazar
saat: 23:06
Dört günümü evde geçirdikten sonra bugün dağa taşa sığamadım,sokağa atasım geldi kendimi.
On sene önce tanıştığım ve dokuz senedir de görmediğim bir arkadaşımla buluştum.
Böyle zamanlarımda beni sadece bir mizaç olarak tanıyan insanlarla sohbet etmeye bayılıyorum.
Tamamen tesadüf olduğunu varsaydığımız ama temelde insanoğlunun tekdüzeliğinden kaynaklanan deneyimlerimizde yeni bir şeyler buluyorum,görüyorum,anlıyorum.
Hoşuma gidiyor bu,zihnimin aktifliğin zirvesine ulaştığı fakat delirmediğim ender dakikalar geçiriyorum.
Neyse.
Bi de insanlara kendi istediğim şeyleri düşündürtmeye ve bu düşünceleri kendileri bulmuşçasına rahat davrandırtmaya bayılıyorum.
Oynuyorum,şekilden şekle sokuyorum,yapıyorum ve bozuyorum,bazen kendi hallerine bırakıyorum.
Acayip sıkılıyorum.
Acayip özlüyorum tanımlayamadığım ne varsa.
