08 Aralık 2014, Pazartesi
saat: 02:41
bir modern dünya meczupluğu çeşidi, kodlarını tırnaklar içre evrenselleşmekten korumaya odaklanmış, handiyse dünya öküzün boynuzunda düzeyinde bir batıl inanış tesiri bırakan ama bir o kadar da sağlam bir ezber (kim dünyanın yuvarlaklığının, boşlukta salındığının ıspatını aradı. söylediler inandık, hepsi bu.) kodlar, kodlar. evrenselleşmiş kodlarımız. evren holivuddan geliyor üzerimize. bu yüzden yine bir film karesi gibi, ağarmış saçları birbirine karışmış, boynuna eski püskü bir atkı sarmış bir kadın düşün. kat kat kıyafetler içinde, çılgın bakışlı bir ihtiyar kadın. üzerine boca edilen her şeye düşman gözüyle bakan, hayli paranoyak. o benim işte, makam: nihavend.
ama bir o kadar küçülen dünyamızda üretimi devam eden, başka hiç kimsenin maalesef sirayet edemediği, akıl almayıcı boyutlarda kapalı bir kutu olan bizim küçük halüsinatif dünyamızda, yalnız bize has kodlar. hayatında karşılaştığı ilk gerçek kanserin ilk belirtisi mide ağrısıydı ve bu mide ağrısı ona ilk büyük ölümü getirmişti. bu yüzden kim mide ağrısı dese, o hep en büyük ölümü ve en kötü kanseri hatırlayacaktı. hem de ömür boyu. gerçekten. bu hiç değişmeyecek. başka kimsenin kullanımına açık olmayan bir kod işte, hayrını gör: ince ince mide ağrısı=kanser vb.
the congress'i izledim. filmi beğenmedim ama kitabını beğeneceğimi düşünerek sipariş verdim.
yazınca kendimden sıkılıyorum. evden çıkınca da kendimden kaçamıyorum. bu yüzden hep evdeyim. başka türlü tahammül etmem mümkün değil.
