11 Aralık 2014, Perşembe
saat: 16:18
benim babannem geçen sene bugün ölmüş günce ya. hala babamdan haberi öğrendiğimiz anda kardeşimle aynı anda babama doğru koşup, sımsıkı sarılıp hep birlikte bağıra bağıra ağlayışımız aklıma geldikçe içim ezilir, gözlerim dolar. babamı hiç böyle görmemiştim. koskoca adam bağıra bağıra ağlıyordu. çabucak toparlanıp, babamı sakinleştirmeye çalışmıştım. o kadar çok yıkılmıştı ki, bir an ona bir şey olcak diye korkmuştum. sonra onlar babannemi almak için, yani bedenini almak için evden çıkıp hasteneye gittiklerinde kardeşimle ağlamaya devam etmiştik. üstünden bir sene geçmiş olduğuna inanamıyorum. bir sene sanırım hiç de uzun bir zaman değil. bu durumda hayatımız da sandığımız kadar uzun değil.
hah ve de aklıma şu geldi. cenazede babam annesinin tabutunu omzuna aldığında cüzdanını çalmışlardı. bilen bilir, cenaze evinde bir sürü masraf olur, saçma sapan geleneklerimiz yüzünden. şerefsiz hırsızlar da bunun farkında olduğundan cenaze sahibinin, hem de dikkati o an en dağınık olan kişinin cüzdanını yürüttüler tabii. ne biçim insanlar di mi ya? bir gram bile vicdan bulunmayabilir mi insanın içinde? adamın içine ateş düşmüş zaten, onu daha fazla üzmek... nasıl ya? şaşkınlık içindeyim hala.
