12 Aralık 2014, Cuma
saat: 02:24
Yabani gibiyim artık. İnsanların arasına karışmaya çalıştığımda "belki evcilleşirim" diye düşünürüm. Her seferinde de tanımlayamadığım bir kafesin içinde kısılıp kalmış bulurum kendimi. Sahte gibi düşündüğüm ama belki de içten olan kahkahalara eşlik edemeyişimi sorguluyorum. İnsanlardan bu kadar çok uzaklaşma arzusunun, kendimi şartlandırma olarak görmeye başlıyorum. Hayatı çok iyi bildiğini düşünen, başarısız ve basit gibi görünen insanlara "zavallı" yaftasını yapıştırmam, bunu önemsemeden yapma çabalarım... Koca bir hiçim ve bunu kabul edemeyecek kadar da körüm. Kısa süreli mutluluklara öyle alışmışım ki güzel şeyleri yaşarken baltalamak en büyük özelliğim. Bu yaşama gözlerini açan her insanın becerileri olduğunu düşünürüm. Çoğu insan bunu keşfedemeden bedeni ile ayrılığın içine girer. Kimileri de bunu bulup, dibine kadar hayatını bu becerisi ile yaşamaya özen gösterir. Sanırım benim en büyük becerim, sürekli sevememek ve güzel şeyleri baltalamak.
Kendi dünyama bilerek almaya çalıştığım ve aldığım insanlar dışında kaçak giriş yapmaya çalışanlara tahammül edemem. Sevdiğim bir insanın, sevdiği insanları ile tanıştığımda, o masanın bir köşesinde yer bulduğumda, masada olup biteni dinlerken, oturduğum sandalyenin çaprazına denk gelen binanın içindeki insanlara odaklanırım. Arada yapmacık tebessümler bırakırım. Bazen de küçümsercesine gülümserim hallerine bakmadan. Bir kaç saat önce, benim için akan o gözyaşlarını hak etmiyorum ben. Ve ben, o gözyaşlarını hak edebilecek bir adam olmak için çaba sarf edemiyorum. Her defasında düştüğüm o çukurdan çıkabilmek için, ya birilerinin elini tutuyorum ya da birilerinin üstüne basıyorum. ve ben, o çukurdan kendi başıma asla çıkamayacağımı düşünüyorum. Savaşmıyorum o çukurdan çıkamayacağını sanan adamlar. Kabul ediyorum yenildiğimi. Başkalarını yendiğimi düşünürken çıktığımı sanıyorum. Ama o bulunduğum çukurdaki yer çekimi, bildiğim, sandığım yer çekiminin tam tersi. Belki bir gün o çukurdan çıkmak için ne yapabileceğimi düşünebilirim...
