12 Aralık 2014, Cuma
saat: 03:14
İnsan öldüğünde o boşluk var ya bitiriyor beni. Sonsuz boşluk ve sen yoksun. Hiç olmamış gibi ve 3 kuşak sonra; çocuklarının çocuklarınının çocuklarından sonra kimse adını anmayacak.
Hayatı seviyorum. Ama ben bu ölüm sonrasını düşünürken bir tuhaf oluyorum kafam sonsuz boşluğu kavrayamıyor.
Ama bir yandan da beni ateşliyor. Hayat oturupta üzülmek için gerçektende çok kısa. Çünkü sonrası çok uzun.
Çok farklı birşey daha var. Youtube'da ki yorumları okurken genelde benim jenerasyonumun sarkıların remixlerini özellikle insanlar ne kadar güzel şarkılar bu orjinalimi tarzı sorular soruyor. Pek açıklayıcı olamadım kendime gene ilerde okuduğumda bu hödük o zaman ne demek istedi acaba diye düşünebilirim.
Artık ama jenerasyonun iyice değiştiğini görebiliyorum. Yaşlanmışım diyemem önümde daha uzun bir yol var katedilecek ama baya baya büyümüşüz be abisini.
Gene çok alakasız. Nedense artık şarkı dinlerken şarkılardan daha fazla haz almaya başladım. Sabah yürürken mesela, her sabah 40dk yürüyorum şehire kadar. Ve gerçekten şarkılardan inanılmaz çok haz alıyorum. Bazen kendimi gülümserken farkediyorum.
Gene alakasız. Benim şu saniyesinde aşık olma huyum ne olucak? Her gördüğüm, konuştuğum, kafası benim gibi çalışan kıza neredeyse aşık oluyorum abartısız. 1 saat sonra geçiyor ama.
İyi geceler.
