15 Aralık 2014, Pazartesi
saat: 07:08
Saatler süren uyku fırtınasının ardından farklı bir gücün varlığı ile gözlerimi açtım. Telefonuma uzandım, sayısını anımsayamadığım kadar arama, mesaj, mail, sesli mesaj bırakılmış. Birileri ulaşmak istemiş ve ulaşamamış. Çoğu zaman bana insanlar ulaşır. Bu sefer istemedim. Gün olgunlaştıktan sonra telefona gelen şeylere dönüş yaparım. Şu an ki tek derdim, büfenin açılması ve sıcak ekmeğe kavuşmam. Evet, bu saatte büfeye gelen ekmekler sıcak olur. Fırına gitsem daha sıcağı ile karşılaşırım ama doğuştan gelen tembelliğimden ötürü, bunu yapmak zor geliyor.
Karmaşık bir haftaya başlamak üzereyim. Sakince nefes alıp, elimdeki işleri düzenlemem gerekiyor. Odak noktamı değiştirip, bunlara yoğunlaşmanın zamanı. Yılın tükenmesine saatler kala, yeni bir yıl öncesi kapanışı verimli yapmam gerek. Beklentilerimin olacağı bir yıla giriş yapacağım. Nadir olan beklentilerimin sayısı bu sefer fazlalaştı. Ve uzun zamandır tozdan görünmeyen ve tozları temizledikten sonra sarardığını fark ettiğim yapılacaklar listesi ile ilgilenmem gerekmekte. Önümüzdeki bir kaç günü istediğime yakın bir şekilde geçirdiğim taktirde, diğer günler daha olumlu geçmesi muhtemel. Birazcık pozitif baksam hayata, ölmem sanırım. En azından denemek gerek. Aynı paradoksun içinde sürüklenip duruyorum. Aşık olduğum kadın bile, o ilk gün baktığım kadınla alakasız bir şekilde ilahlaştı hayalimde. Yolda karşıma çıksa, tanıyamayacağım neredeyse. Milyonlarca düşüncenin arasında kaybolurken, sadece oturup olanları seyretmem acı verici. Neyse, güzel başlangıçlara...
