16 Aralık 2014, Salı
saat: 22:13
"Seni sevdiğimi göreceksin sevmediğim zaman" demiş Pablo Neruda...
Pablo Neruda'nın her okuduğumda bana bambaşka bir bakış açısı veren şiirlerinden biridir. Şiirden öte aslında aşkla ilgili yazılmış olan en güzel dizelerden biridir. Ama ne zordur bir insanı severken aynı zamanda sevmemeyi öğrenmek. Ona değer verirken, vermiyormuş gibi göstermek. Tüm bunları aslında tek bir sebep için yapmak ne zormuş.
Bazen düşünüyorum, ''acaba ben bencilim miyim'' diye. Onun benden başkasıyla mutlu olmasını istemiyorum çünkü çok denememe rağmen ben ondan başkasıyla mutlu olamıyorum. Her ne olursa olsun, içinde ben olsam ya da olmasam, onun başarısı ve mutluluğu içime sımsıcak bir güzellik getirse de, hayatının bir parçası olamamak bir o denli canımı acıtıyor.
En büyük korkum, kendime dönüp baktığımda seninle konuşmak istesem bile çok geç kalıcak olmam.. Senin her adını duyduğumda boğazımdaki hiç geçmeyen düğümün, o yutkunamama hissinin tekrarlayacak olması.. Seni başka insanlarla paylaşamamak başka bir kötü noktası sana aşık olmamın. Etrafındaki her insanı çocukça kıskanmak.. Seni her gördüğümde uzakta olmana rağmen kalbimin hızlı atışı. Zorlanıyorum, ''Sana aşığım'' demeye.. En büyük korkum seni kaybedicek olmam. Bunun göze alamadığım için de seni kaybetmek yerine hergün kendimden bir parça kaybediyorum. Duygularımı sana anlatmak yerine senden başka herkes ve herşeyle paylaşıyorum. Seni bir daha görememek uğruna aslında kendimden vazgeçiyorum. Gittiğin yerlere gidiyorum tek başıma, sırf seni görebilmek için. Sebebi olmadan yürüyorum yollarda, belki seni görürüm, belki bir şeyler içeriz diye. Aynı evde yaşayıp bir türlü bir araya gelemiyoruz. O kadar yakınız ki gözlerim kör oluyor ve bu yüzden aramıza ördüğün o duvarları göremiyorum..
Her uyandığımda ve her uyuduğumda tek dileğim çok geç olmadan yüreklerimizin aynı yerde karşılaşması. Ne sen bana geç kal istiyorum ne de ben sana...
