18 Aralık 2014, Perşembe
saat: 00:25
Son kullanma tarihi geçmiş bir ilişki bizimkisi. Zaman herşeyin ilacı derken aslında zamana karşı yarışıyor olduğumun daha şimdilerde farkına varıyorum. Tüm bu zamana bırakma sözleri insanların bana beni avutmak için söylediği ''yeter artık şunu söyleyeyim de sussun'' diye dedikleri sözlerden bir tanesi. Zamanın hiçbir şeye çare olduğu yok. Ne kalp kırıklığıma çare oluyor ne de acımı azaltıyor.
Kendimi avutuyorum ben. Hiçbir şeyin değişeceği yok. Onun hiçbirşey için çaba göstermemesi aramızdaki hiçbir şeyin değişmeyeceği anlamına geliyor. Don Kişot gibi yel değirmenlerine karşı savaşmaktan çok yoruldum artık. Keşke tamam şimdi herşey bitti diyebilsem, keşke bir anda kafamda bir kabloyu çıkartsam ve hayatımdan silip atabilsem.
Hergün düşünüyorum ve aslında onunla geçirdiğim her günü son günümüzmüş gibi yaşıyorum. Çünkü içimden bir ses bana elvedanın yakın olduğunu fısıldıyor. Bir şeyi kaybediceğini yaşayarak nasıl yaşanırsa bende aynen o şekilde yaşıyorum. Günleri hatta saatleri sayarak. Elimden kayıp gidicekmişçesine. Can Yücel güzel söylemiş aslında ''Bağlanmayacaksın bir şeye öyle körü körüne''. Yapmadım ki! Bunu ben tek başıma yapmadım.. Çok sevdim evet bunun da suçlusu benim. Neden çok sevdiğimin hiçbir cevabı yok. Etrafımdaki bir sürü insana sordum. Kimse bana cevap veremiyor artık. Ya insanların ağzı varmıyor söylemeye ya da sessiz kalıp ağlamamı ve içimi dökmemi bekliyorlar. Hangisi daha iyi bilemiyorum. Tek bildiğim şey hergün uyandığımda kullandığım dilek hakkım artık geçerli değilmiş.
Ne yapmalıyım bilmiyorum artık. Herşeyi baştan anlatsam acaba bi çare bulabilecek miyim yoksa o benim canımı daha fazla acıtmamı mı sağlayacak bilmiyorum.. Son zamanlarda neyi bildiğimi de bilmiyorum zaten...
