21 Aralık 2014, Pazar
saat: 02:29
keşke seni aramayı düşündüğüm an içim acımasa böyle. keşke arayabilsem, konuşabilsem hatta görüşebilsem. keşke seni affedebilsem.
aslında objektif baktığım zaman kızamıyorum da.yani adamin hayatı değişti ve benden ayrılması gerekiyordu. bir arkadaşımın sevgilisinin söylediği bir söz aklıma geliyor. bir kadının beklemesi için onu umut ve acı ile bırakman yeterliymiş. kesinlikle katılıyorum.
hayat çok garip gerçekten ama. hep izmir'e gitmek isteyen bendim. şimdi o gidiyor, ben hiç aklımda bile olmayan bir yere gidiyorum.ayrılırken asistan olunca aynı şehirde olursak bi şansım olur mu, bi bakmışsın dokuz eylül de olurum demişti.yazdığı yeri öğrenince ister istemez acaba ben yazarım diye mi izmir yazdı diyorum ama saçma.ayrıldıktan sonra hiç görüşmemişiz,birbirimizin hayatından tamamen çıkmışız.. yaşadıklarıma bakınca aslında demek ki birlikte olmamamız gerekiyormuş diyorum ki o puanla izmir de üniversite hastanesine yerleşemediğimi görünce. ama işte hep bölük pörçük anılar var aklımda. anne babasını özlüyorum mesela. onun o sakinliğini, çocuksu tavırlarını özlüyorum.kurduğum hayalleri özlüyorum.ona duyduğum güveni özlüyorum. keşke bunları seninde duymanın bir yolu olsa. seni hala düşündüğümü bilsen. hala neden diye sorup durduğumu..ama yolu yok işte.
bi zamanlar bi erkek arkadaşım ayrılmak ölüm gibi demişti. her şeyini paylaştığın kişi bir bakıyorsun artık yok. senin için ölmüş.bu şekilde düşünmekten kendimi alamıyorum.kendi kendini öldürmüş olmana dayanamıyorum.
