02 Ocak 2015, Cuma
saat: 22:53
kafam yerinde değildi bi kaç gündür. bugün sanırım biraz yerine oturdu gibi. işler güçlerin yoğunluğuda olabilir tabi sebebi. tekrar mecidiyeköye geldim bizim mabede. bu evin üstümdeki yoğunluğunu kaldırmak gerçekten hayatımdaki en zor durum. eve girdiğim andan itibaren son 7 yıldır annemi arayan gözlerim artık girince anlamsızlaşıyor. evin her köşesi her parçası annemin varlığını tanımlıyor ve bununla ağlamadan veya kahrolmadan başa çıkmak çok zor geliyor.
evi toparlamak ve herşeyi paketlemek istiyorum. sadece bunu yapmak için güç topluyorum şu an. bu ayın sonlarına doğru bunu yapabileceğimi düşünüyorum, babamın lüzumsuz komplekslerini ve agresyonunu da bir kenara bıraktırıp bunu yaparım diye kendimi şartladım. umarım tekrar hayal kırıklığı yaşamam.
nerede kaldığımı hatırlamıyorum en son anlattıklarımda günce ama annemli kısımları bitirdim sanıyorum aklıma her estiğinde o dönemden yine bir kaç şey yazarım ama merak etme. bi de sormak istediğinde sor sıkıntı yok dökeriz yine içimizi.
son 2 yılımda hayatımda olmayacak olan oldu ve uzun bir ilişkim başladı. ben büyülendim, ben aşık oldum ve gerçekten çok güzel aşık oldum. birlikte bir hayat kurduk ve çok keyifliydi. hayatımın en keyifli günlerini yaşadığım dönemlerden birisi oldu benim için. iz bıraktı her yerimde. ne kadar şu an canım acısa da , ne kadar özlesemde ikiyüzlü olamıyorum kendime karşı. ben bunu hakettim, aldatarak, kendi psikolojim içinde onu boğarak, değersizleştirerek ve herşeyden mahrum bırakarak. bu iki yılın içine çok şey sığdı günce ama bazen olmuyor, sen kıçını da yırtsan olmuyor çünkü biliyorsun ilişkilerde zorlayarak hiç bir noktaya sağlıklı ulaşamazsın.
yoruldum yine daraldım , ikisi de olabilir. sonra görüşürüz.
